X
تبلیغات
ایران بوکینگ
با ماهرخی اگر نشستی، خوش باش
تلاوت‌های ذهنی یک خود نسل سوخته‌بین
 
پنج‌شنبه 9 اردیبهشت 1395 :: 21:21 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
ادامه‌ی این مطلب

و اما خودم. شماره‌ها را با نام و نام‌خانوادگی ذخیره می‌کنم. نه یک کلمه کم، نه یک کلمه زیاد. بدون هیچ صفت و لقبی. حتی رابطه خونی و قلبی هم مانع این سنگ‌دلی نمی‌شود. تا پیدا کردن یک نام خاص میان انبوه اسامی با ترتیب الفبایی دفترچه تلفن گوشی آسان شود.
شماره‌اش را گرفتم. به جای اسمش روی صفحه افتاد: همسر عزیزم!
همسر عزیزم؟!
هزار بار بهش گفته بودم که دست به گوشی من نزن، کو گوش شنوا؟



یکشنبه 22 فروردین 1395 :: 10:25 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
از خواننده‌های محبوبم؛ حمیراست. یکی از اهرام ثلاثه آواز زنان ایرانی. (به ‌همراه خواهران دده‌بالا‌؛ مهستی و هایده‌)
و ترانه محبوبم از خانم پروانه امیرافشاری، سرنوشت ‌است. هم‌آن که با «حالا که روزگار دل ما رو شکست، با این سرکش مست دیگه چه می‌شه کرد؟» شروع می‌شود.
توی جاده بودیم. ساکت و رو به جلو. دستم روی دنده‌ی ماشین بود. ترانه رسید به جایی که خانم حمیرا می‌گوید: تا پیدا شدی تو سرنوشتم، دیدم مسافر راه بهشتم.
دستم را گرفت، سفت فشار داد. هنوز جاده را نگاه می‌کردیم.


پنج‌شنبه 5 فروردین 1395 :: 12:48 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
پس از شنیدن «راستش رو بگو، ناراحت نمی‌شم»،
هیچ‌گاه حقیقت را مگویید.



یکشنبه 1 فروردین 1395 :: 11:14 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
دوست دارم مثل نیمه‌ی اول قرن بیستم، دوباره کلاه مردانه مُد شود.



پنج‌شنبه 13 اسفند 1394 :: 08:37 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
بی‌توجهی؛ از روش‌های جلبِ توجه است.

پنج‌شنبه 10 دی 1394 :: 15:24 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
هشدار 18+ محتوای بزرگ‌سال

مخزن آب هوایی مرا یاد دو چیز یا بهتر بگویم دو نفر می‌اندازد. یکی صحنه‌ی تهدید به خودکشی ویرو برای وصال بسنتی در فیلم شعله و دومی:
در زمان خدمت سربازی، رفیقی داشتیم که به قول خودش مبتلا به شق‌درد بود. کثیرالشهوه و دایم‌الحشر بود. المنت لله که دگرجنس‌گرا بود و گر نه خدا در پادگان به دادمان می‌رسید.

خاطره‌ها می‌گفت از ماجراجویی‌های هوس‌آلود پیشاخدمتش برای مای آفتاب‌مهتاب ندیده. کف به دهان‌مان می‌‌آورد از برملا کردن گناهان شبانه. در اجباری هم ول‌کن طبیعتش نبود. مرخصی شهری که می‌رفتیم بی‌حیثیت‌مان می‌کرد از بس که هر دختری را می‌دید متلک می‌گفت و به هر زنی که می‌رسید شماره می‌داد. آن هم با چه؟ سر کچل و لباس آش‌خوری. آن هم به که؟ پریان لوند و طناز شیرازی.

پادگان وسط شیراز خوش‌ آب و هوا بود. گردان ما هم چسبیده بود به یکی از دیوارها. دیواری که یک کوچه هشت‌متری از خانه‌های چند طبقه‌ی همسایه جدایش می‌کرد. همسایه‌ها به پادگان ما اشراف داشتند ما هم به آن‌ها، و چه همسایه‌هایی. حورالعین بود که پرده برون انداخته از کنار پنجره و بالکن رد می‌شد و دل می‌سوزاند.

در خانه‌ی این وری سه‌ جواهر با قلّت لباس روی پشت‌بام می‌خوابیدند و خواب از چشم مراقبان می‌ربودند. دختر این یکی خانه مدام پشت پنجره به رقص و طرب مشغول بود. در بالکن آن یکی خانه پنج‌خواهران پنجه‌ی آفتاب پیوسته در حال تابیدن بودند. کوزت خانه‌ی آن وری همیشه‌ی خدا کنار سینک مشغول ظرف شستن بود. این مشاهدات ما از طبقات مرتفع بود. و اما همکف و ما ادراک ماالهمکف!

کنار دیوار برلین ما مخزن آب هوایی بود. جای جای محوطه گردان، نگهبان شبانه داشتیم. شب را دو قسمت کرده بودیم. سر شب تا نیمه‌شب، پاسبخش و معاون گروهبان نگهبان، نیمه‌شب تا صبح هم پاسبخش دوم و خود گروهبان نگهبان کشیک می‌دادند و بالای سر نگهبانان بودند. دوست ما که ذکر اوصاف جمیلش رفت چون به درجه و سابقه از ما بالاتر بود گروهبان نگهبان بود و نیمه‌ی دومی. ولی شب جمعه که می‌شد به اصرار از من می‌خواست که در لوحه نگهبانی به عنوان معاون نوشته شود. حتی زمانی که نوبت پست دادنش نبود. چرا؟ عرض می‌کنم خدمت‌تان.

این ملعون، شب جمعه‌ها نیمه‌ی اول را برمی‌داشت. به ساعات طلایی خواب که می‌رسید مخفیانه از نردبام مخزن آب بالا می‌رفت. روی یک ذره هره‌ی مخزن دراز می‌کشید و چون یک دیده‌بان عملیات‌های شب جمعه همسایگان را رصد می‌کرد. سرما و گرما نمی‌شناخت مگر این‌که باران مانع کارش می‌شد.

صبح جمعه‌ای گزارش ماموریت دیشبش را می‌داد. اواسط کار افسر نگهبان گردان آمده بود زیر مخزن و سیگاری دود کرده بود. اگر سری بالا می‌کرد این مارمولک را میان زمین و آسمان می‌دید که مثل بید بر سر ایمانش می‌لرزد. بخت یار شده بود و سر بلند نکرده و رفته بود. از قضا شب کساد و بی‌مشتری بوده که هم‌آن‌جا خوابش گرفته بوده که... ناگهان چراغ یکی از خانه‌ها روشن شده و مرد و زنی وارد شده و فوقع ما وقع.

پخش زنده‌ی مسابقه چون‌آن عرصه را بر این خبیث تنگ کرده و فشار آورده که به ناچار زیپ شلوار را باز کرده و هنوز دستی به سر و گوش آلت جرم نکشیده، آبش روان و از آسمان به زمین نازل شده بود. بله صحنه‌ی شنیعی بود و با آب و تاب تعریف کردنش، بر شناعتش می‌افزود.
گفتم دور شو ای منفور مطرود مغضوب مفلوک مغبون منشوری!

پی‌نوشت یک: کمی بعد از پایان خدمت، دیدمش، با خاطرات جدید از هوسرانی‌های گسترده‌تر که یکی‌شان نزدیک بوده سرش را به باد دهد. کلی نصیحتش کردم و ته دلش را خالی کردم که عاقل شو، زنای محصنه مجازاتش اعدام است. گوشت قرمز ارزش به باد دادن سر سبز را دارد آیا؟

پی‌نوشت دو: چند سال بعد دوباره دیدمش. زن گرفته بود و بچه داشت. از شور و شر افتاده بود. سرش گرم خانه و مغازه‌ش شده بود. رخت‌خواب‌های حرام را بوسیده و گذاشته بود کنار.


شنبه 21 آذر 1394 :: 10:35 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
محمد افراسیابی، بخشدار شهر خورموج (در استان بوشهر، مرکز شهرستان دشتیِ امروز و زادگاه فایز) در حدود سال‌های 49 و 50 خورشیدی بود. او الان در سوئد زندگی می‌کند و خاطرات قدیم را در وبلاگش می‌نویسد. حکایت ظلم خوانین به گوشم افسانه بود و داستان. باور این جور و بی‌داد در غیاب اقتدار یک حکومت مرکزی، سختم بود تا به این روایت رسیدم:

پشت میز کارم نشسته بودم، جیپی مقابل در بخشداری توقف کرد، مردِ میانِ‌سالِ راننده، با فرزی پائین پرید و پیرمرد را در پیاده شدن‌اش کمک کرد. پیرمرد با تکیه بر عصایش، وارد بخشداری شد. دو کارمند بومی بخشداری، صابری و رفیعی‌نژاد به استقبالش رفتند. با هم وارد اتاق من شدند و پیرمرد را بنام «غلام رزمی» معرفی کردند. پیرمرد به جلو آمد و بر حسب سنت‌ خویش قصد بوسیدن دستم را داشت که صورتش را بوسیدم و به نشستن تعارف‌اش کردم. پسرش نیز نشست.
از غلام رزمی و یاغی‌گری‌اش علیه شاه و دولت شاهنشاهی‌اش، داستان‌ها شنیده‌ بودم. شاه را دوست نداشتم و دولت‌ا‌ش را نیز. دشمنِ دشمن را، دوست می‌پنداشتم. حال غلام رزمی آمده بود به دیدارم برای خوش‌آمدگوئی به منطقه‌ئی که زمانی زیر فرمان او بود. و با خود می‌اندیشیدم که چه سعادتی که با دشمنِ دشمن‌ات دوست باشی!
چه صحبت‌هائی بین ما رد و بدل شد، یادم نیست. ولی او و پسرش صمیمانه مرا به قلعه‌ی خویش دعوت کردند که من قول موافقی ندادم و به آینده موکول‌اش کردم.
بعد از رفتن آنان رفیعی‌نژاد به اتاقم آمد و شرحی داد از خصوصیات او و تذکری که مبادا فریفته‌ی حرف‌های او شَوَم که چون دیگر خان‌های منطقه است و کُرنِش و کوچک‌نمائی‌اش، مقدمه‌ئی است برای زیاده‌طلبی‌های آینده‌اش.
آن سال گندم کم بود و مردم منطقه در مضیقه. با نامه‌نگاری‌های بسیار دولت مقداری گندم در اختیار بخشداری‌‌های منطقه گذاشت تا با نرخی مقرر و نظارتی دقیق، گندم در اختیار نیازمندان گذاشته شود.
دیری از انتشار خبر نگذشته بود که سر و کله‌ی غلام رزمی و پسرش دوباره، پیدا شد، با همان اظهار اخلاص و فروتنی قبلی. سپس خواسته‌ی واقعی‌اش را طرح کرد و گفت:
همان‌طور که استحضار دارید، ما نان‌خور بسیار داریم و در خانه‌ی من به روی مردم باز است. به دلیل خشکسالی، گندمی برداشت نکرده‌ام و شرمنده‌ی میهمانانم که گندمی نیست تا حداقل به نانی دعوت‌شان کنم.
نهایت تقاضای نماینده‌گی فروش گندم را کرد و خواست که توزیع گندم به او واگذار شود. من آن‌قدر خام نبودم تا دمبه را به گربه بسپارم. تقاضایش رد شد. توزیع گندم را به فردی سپردم که پس از پُرس و جوی بسیار، حدس زده بودم سالم‌تر از دیگران است. خوشبختانه نتیجه هم مثبت شد و بیشتر مردم از توزیع گندم بعدها اظهار رضایت می‌کردند. غلام رزمی، هم چون دیگران با شناسنامه‌هائی که تحویل داد، سهمیه‌ی قانونی خود را گرفت و رفت.

فرمانده ژاندارمری خورموج، سروان عزیزالله انصاری مرتب نق می‌زد که چرا سری به غلام رزمی نمی‌زنی که او پیر محل است و مورد محبت بخشداران پیش از تو بوده است. او گله‌مند است که تو بازدید او را پس نداده‌ئی و همین مسئله سبب سرشکستی او شده‌ است بین دیگران.
نهایت روزی بهاری به همراه سروان روانه‌ی لاور رزمی شدیم.
قلعه غلام در سینه‌کشی کوهی بود و چشم انداز زیبائی داشت. روی بهارخواب نشستیم، نهار را همان‌جا خوردیم. کوه‌ها را دید می‌زدیم و از همه جا صحبت بود و سروان از منطقه می‌گفت و سختی راه‌هایش که غلام به حرف آمد و گفت:
جناب بخشدار! پدرم جائی که شما نشسته‌اید را خیلی دوست می‌داشت. او همیشه آن‌جا می‌نشست. او حتا در پیری دید خوبی داشت. روزی جمعی از دوستان‌اش گِردش نشسته بودند. پدر، پیر شده بود. سه نقطه آن دورها روی خط‌‌الرأس کوه در حرکت بودند. یکی گفت که بزهای کوهی هستند و دیگری چیزی دیگر گفت. ولی پدر اصرار داشت که هر سه آدمِ دوپا هستند. برای اثبات گفته‌اش تفنگ‌اش را طلب کرد. یکی از نوکرها برنوی او را آورد. پدر لوله‌ی تفنگ را روی شانه‌ی او که جلواش زانو زده بود، گذاشت و از مدعیان‌اش پرسید کدام یک را بزنم؟
قرعه‌ به نام نفر وسط افتاد. پدر او را هدف قرار داد.
نوکرها را دنبال شکار خود فرستاد. جسد مردی را آوردند و معلوم شد که حق به جانب پدر بوده است.
پرسیدم یعنی پدر تو برای اثبات حرف خودش به همین راحتی انسانی را کشت؟
غلام رزمی با همان لهجه‌ی بومی‌اش گفت:
یکی ازین فرمانبرها بود.

شرمنده از خودم که میهمان چنین فردی شده‌ام به سروان گفتم برویم که من کار مهمی در بخشداری دارم و از پله‌ها سرازیر شدم.



به نظرم رسید به جای واژه‌ی استریپ‌تیز بگوییم: جامه‌دران.
اون «در» هم به معنای دریدن نیست به معنای در آوردن است.




دوشنبه 25 آبان 1394 :: 15:20 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
تلفنی با غریبه‌آشنای راه دوری حرف می‌زدم. یکی از دوستان، خانه‌ی ما بود. سر و صدا می‌کرد، سرش داد زدم: بِخُس.
از پشت تلفن پرسید: چی گفتی؟ جواب دادم: به زبان محلی ما یعنی بخواب.
گفت: چه جالب، بخسپ. به زبان قدما حرف می‌زنید.
هم‌آن‌جا بود که دریافتم بخُس ما کوتاه‌شدی بخسپ است. پس این لهجه‌ای که در شهرهای بزرگ از بیانش خجالت می‌کشیم زبان بیهقی و طبری بود و ما خبر نداشتیم؟!



سه‌شنبه 19 آبان 1394 :: 23:52 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
دو جور دست به کمر را دوست دارم:
یکی دست به کمر راه رفتن زنی که حامله‌ست،
دیگر دست به کمر ایستادن دختری که زغال می‌چرخاند.



سه‌شنبه 5 آبان 1394 :: 11:16 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
فلانی تو زندگی چون‌آن خون‌سرد هست انگار آخر فیلم رو می‌دونه!



جمعه 17 مهر 1394 :: 18:48 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
از ژست سلفی گرفتن در ملا عام خوشم نمی‌‌آید. مکارم درونم می‌گوید مکروه است، اگر حرام نباشد البته. ما را به همراهان می‌چسباند و از دیگران دور می‌کند. آدم‌ها را به تنهایی‌شان عادت می‌دهد.
زمان دوربین‌های نگاتیوخور، یکی از میان جمع، فداکاری می‌کرد و عکاس می‌شد. یا از غریبه رهگذری خواهش می‌کردیم که عکس یادگاری از ما بیندازد، البته بعد از آموزش‌ سرپایی که این لنزه، دستت رو جلوش نگیر... این دکمه رو فشار بده تا عکس بگیره. دیجیتال‌ها هم تایمر داشت و اگر سکوی مناسبی پیدا نمی‌کردیم باز هم دست به دامان رهگذران می‌شدیم. آن‌هایی که قیافه مهربانی داشتند و به‌شان نمی‌خورد دوربین‌مان را بردارند و در بروند!
الان که موبایل‌ها و مونوپاد‌ها، غریبه‌ها را مرخص کرده. دستی یا چوبی که به هوا می‌رود و کلیک؛ همین الان یهویی. با این‌ها رابینسون کروزو هم به آسانی عکاسی می‌کند. ولی ما غصه‌خورها چه کنیم با نوستالژی؟
آن وقت‌‌ها تنها سفر ثابت هر ساله‌مان، مشهد بود. چه قدر مردمِ مثل ما مسافر از ما عکس گرفتند. چه قدر از غریبه‌ها عکس گرفتیم. چه قدر گفتیم حاضر یک دو سه. چه دوربین‌هایی که با طرز کارشان آشنا شدیم. راستی آن عکس‌ها کجا هستند الان؟ ظاهر شدند یا سوختند اصلا؟ لای کدام آلبوم ورق می‌خورند؟ صاحبان‌شان وقتی گذشته همدیگر را به مهمان‌ها نشان می‌دهند یاد عکاس هم می‌افتند؟ آن نوجوان خجالتی که داشت رد می‌شد...



دوشنبه 6 مهر 1394 :: 22:30 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
«والا ما یادمون نمی‌آد ولی اون طور که می‌گن این طوری هم نبود که می‌گن!»

شنبه 21 شهریور 1394 :: 00:59 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
دیگر از ستاره‌ها امضاء نمی‌گیرند،
سلفی می‌گیرند.



دوشنبه 16 شهریور 1394 :: 23:15 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
نمی‌دانم مخترع سوهان کیست ولی حدس می‌زنم دندان‌پزشک بوده است!



شنبه 7 شهریور 1394 :: 12:00 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
توی آرایش‌گاه زنانه کار می‌کرد. می‌گفت: زن‌ها که می‌نشینند زیر دستم، موبایل‌‌شان را می‌گذارند روی میز. زنگ که می‌خورند اسم تماس گیرنده‌ها را می‌بینم و کلّی می‌خندم. بیش تر خانم‌ها، شماره‌ی شوهرها، نامزدها و دوست‌پسرهای‌شان را با اسامی لوسی ذخیره می‌کنند. عسلم، جیگرم، گلم، عشقم، نفسم، همه زندگیم و... همه هم با میم مالکیت چسبان! شما مردها چی؟

پی‌نوشت یک: موبایل دوستی را کندوکاو می‌کردم. بیش‌تر تماس دریافتی و ارسالی‌ش با مخاطبی بود به نام عزیز دیلمی. پرسیدم: این کیه؟ چه صنمی با تو داره؟ من دیلمی‌ها رو می‌شناسم هم‌چین کسی ندارند.
جواب داد: بابا! شماره‌ی نامزدمه، عزیز دلم. فقط دو تا یاء بهش اضافه کردم.

پی‌نوشت دو: موبایلش را داده بود دستم که نرم‌افزارش را به روز کنم. آواتار واتس‌آپش عکس خودش بود با پسرش. در نیم‌ساعتی که گوشی پیشم بود «عروسک» چهار بار تماس گرفت.



دوشنبه 2 شهریور 1394 :: 17:49 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
یک. بلندتر شدن میانگین قدی ایرانیان (بالای ١٨٠ سانتی‌متر)
دو. اتصال همه‌ی شهرهای ایران به راه‌آهن سراسری



شنبه 17 مرداد 1394 :: 11:58 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
اگر بخواهم یک نمونه‌ی عینی از وجدان کاری بیاورم دست‌تان را می‌گیرم و می‌برم بوشهر، نبش آن وری دانشگاه خلیج فارس و عروسک‌پوش فست‌فود رافایل ۲ را نشان‌تان می‌دهم. از همین‌ها که دم در اغذیه‌فروشی‌ها، هر رقص و ژانگولری درمی‌آورند تا مشتری گرسنه را ترغیب به ورود کنند.

بله، می‌دانم که کار، عار نیست ولی در اندرون‌مان می‌دانیم که کار سطح پایینی‌ست و طبعاً حقوق خوبی هم نمی‌گیرد ولی... هر وقت رفتم این بنده‌ی خدا را دیدم که در سرما و گرما و شرجی بندر، مشغول بازی و خنداندن بچه‌هاست. با تمام وجود کارش را انجام می‌دهد گویی که عاشق این کار است. آقا خرگوشه‌ی ما با لحن کودکانه با بچه‌ها حرف می‌زند، بغل‌شان می‌کند، عکس یادگاری می‌گیرد و برای بچه‌های بغلِ مادر توی ماشین‌های عبوری دست تکان می‌دهد. حتا آن‌هایی را که ترسیده‌اند ناز و نوازش می‌کند که نترس نترس کارت دارم من خرگوشم و بی‌آزارم.

چند باری خواسته‌ام جلو بروم و بابت این حس مسوولیت از او تشکر کنم ولی هجوم اطفالی که محاصره‌اش کرده‌اند اجازه نداد.

پی‌نوشت یک: عکسش را ندارم، هر وقت گرفتم این مطلب را ویرایش می‌کنم.
پی‌نوشت دو: یک شب چند متر آن طرف‌تر، باب اسفنجی فست‌فود بغلی از فرط بیکاری و خلوتی، از زیر لباس مشغول خاراندن بیضتین بود!


پنج‌شنبه 15 مرداد 1394 :: 14:32 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
از نرم‌افزارهای هواشناسی فقط برای تشخیص روزهای بارانی استفاده می‌کنم، همین و بس. یعنی عملاً بیش از نصف سال، اَپ هواشناسی تبلت بلااستفاده افتاده و فقط حافظه و پهنای باند اشغال می‌کند.
آخر این‌جا همه‌ش آفتاب است و آفتاب است و آفتاب. این همه آفتابی، پیش‌بینی می‌خواهد مگر؟



دوشنبه 12 مرداد 1394 :: 19:06 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
بندرحماد امروز را که می‌بینم یاد آشوراده می‌افتم.
خوب است که با راه ماشین‌رو، خانواده‌ها می‌توانند این عضو نادیده‌ی شهر را کشف کنند، در چند قدمی ساحل، درخت ببینند، شهر را به شکل نقطه‌چین چراغ‌ها تماشا کنند، دریا را با طعم سکوت و خنکا بچشند ولی...
با آن نورافکن‌ها و سکوها و سرویس‌ها، حماد، بکارتش را از دست داده. شده چیزی شبیه جنگل عامری‌؛ مصنوعی و دست‌ساز.

پی‌نوشت: این مطلب قبل از آلوده شدن خاک ساحل به خون، نوشته شده است.





عکس‌ها: اینستاگرام عبدالرضا قره‌باغی



جمعه 9 مرداد 1394 :: 23:25 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
رستوران سنتی «شرزه» روبه‌روی حمام وکیل، اجرای موسیقی زنده داشت. خواننده همراه سنتور و تنبک، «شب به گلستان تنها» را می‌خواند. زن و مردی در سنین اوایل میانسالی وارد شدند. مرد، قیافه تیپیکال یک شرکت نفتی را داشت؛ عینک طبی، پیراهن آستین‌کوتاه، ریش اصلاح شده و یک سبیل به اندازه. زن هم که سادگی و کم‌آرایشی زنان شهرستانی را داشت در بدو نشستن، با موبایل صفحه بزرگش مشغول فیلم‌برداری از گروه موسیقی شد.
تا این‌جا که یک صحنه عادی در چنین اماکن و فضایی بود، سرم را برگرداندم و حواسم معطوف جاهای دیگر شد. نوازنده‌ها ریتم را عوض کردند و آوازه‌خوان ترانه‌ی دیگری را شروع کرد:
«ای از عشق پاک من همیشه مست
من تو را آسان نیاوردم به دست»

این بار که نگاه‌شان کردم زن داشت گریه می‌کرد. بی آن‌که موبایل را رها کند آرام اشک می‌ریخت. با یک دست فیلم می‌گرفت و با دست دیگر اشک‌ها را پاک می‌کرد. سریع برگشتم سمت آقا تا واکنش او را ببینم. مرد آرنج‌ها را روی میز گذاشته و دست‌ها را در هم قلاب کرده، تلاش می‌کرد بی‌تفاوت جای دیگری را نگاه کند.
«بارها این کودک احساس من
زیر باران‌های اشک من نشست»

در همین حین تلفن خانم زنگ خورد. جواب داد و باز هم اشک می‌ریخت. این بار انگار جنس اشک‌ها فرق می‌کرد. لبخند کمرنگی چاشنی صورتش شده بود. و اما اشک‌ها و امان از رسانایی اشک‌ها. مرد دیگر طاقت نیاورد. تسلیم شد، عینکش را بالا زد و زیر چشم‌‌ها را مالید.
«در دل آتش نشستن، کار آسانی نبود
راه  را  بر اشک بستن، کار آسانی نبود»

مرغ خیال را از قفس آزاد کردم و قصه‌ی زندگی‌شان را ساختم. چه خاطره‌ای با این ترانه دارند؟ چرا همذات‌پنداری می‌کنند؟ نکند برای رسیدن به هم سختی‌ کشیده باشند؟ نکند... راستی بچه‌ای که باید الان داشته باشند و نیست کجاست؟
«در به دست آوردنت، بردباری‌ها شده، بی‌قراری‌ها شده، شب‌زنده‌داری‌ها شده
در به دست آوردنت، پایداری‌ها شده، با ظلم و جور روزگار، سازگاری‌ها شده»

شاید دیگران مخالف ازدواج‌شان بوده‌اند. مانع‌ تراشیده‌اند. نه گفته‌اند. شاید همین سنگ‌اندازی‌ها باعث شده که آخر جوانی به هم برسند و حالا در این سن و سال، سر یک قرار «دو نفره» آمده‌ باشند.

دانلود ترانه‌ی «عشق پاک» با صدای «اکبر گلپایگانی»



سه‌شنبه 6 مرداد 1394 :: 23:35 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
راوی و زاویه‌ی روایت در این ترانه منحصربه‌فرد است. (لااقل تا جایی که من از ترانه‌های پارسی شنیده‌ام)
خواننده؛ معشوقه‌ی سابق خیانت‌دیده است که به جای ناله و نفرین و شکایت، در حال نصیحت و انذار معشوقه‌ی تازه‌ی حضرت آقاست.
این که روزی سر من جایی بود که الان سر توست و مواظب باش کلاه سرت نرود و با بوسیدن یار بی‌وفا این قدر دل بنده را نسوزان و این صحبت‌ها.

دانلود ترانه «حواسش به منه» با صدای «فرحناز»



سه‌شنبه 30 تیر 1394 :: 19:52 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
چای را نمی‌شود که تنهایی خورد.



شنبه 13 تیر 1394 :: 17:42 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
• یه خصلت بدی دارم: فراموشی. اسم‌ها، اعداد، نشانی‌ها، تاریخ‌ها... یادم می‌ره.
•• حافظه‌ی..؟
• کوتاه‌مدت البته. یه خصلت بدتر دارم: تظاهر به فراموشی.
•• چرا؟
• جواب‌ها رو چک می‌کنم.



سه‌شنبه 9 تیر 1394 :: 16:36 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
خواهی که شوی دیده،
رسوای جماعت شو.



شنبه 23 خرداد 1394 :: 01:52 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد

شاید خدا خواسته که من رو نخواسته.



شنبه 9 خرداد 1394 :: 17:33 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
دوست ما برای درد بیضه‌ها رفته بود پیش دکتر. آقای سپیدپوش هم دستکش پوشیده و دوقلوها! را دنبال مشکل، بالا و پایین کرده بود.
معذب شده و با خجالت گفته بود: «آقای دکتر، می‌شه تمومش کنید؟ احساس بدی دارم.» دکتر هم جواب داده بود: «یعنی فکر می‌کنی بنده احساس خوبی دارم؟!»



شنبه 2 خرداد 1394 :: 23:10 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد

یه روز خوب می‌آد که اسم و خبر ایران، صفحه‌ی اول هیچ روزنامه و سایتی توی دنیا نباشه.




پنج‌شنبه 24 اردیبهشت 1394 :: 09:44 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
در عجبم از کسانی که دم از مرگ کتاب‌های کاغذی و فروغ کتاب‌های الکترونیک می‌زنند.
اگر استمناء جای جماع را گرفت PDF هم جای کاغذ رو می‌گیره، برو کیندلت رو شارژ کن آقای گیک!


شنبه 12 اردیبهشت 1394 :: 04:32 :: نویسنده : مجتبیٰ فرد
ترانه‌ی «ساقی»ِ «هایده» توی ماشین پخش می‌شد.
گفت: این ترانه‌ی بیست سالگی منه، سال 84.
گفتم: این ترانه‌ی هر روز هر سال منه.



   1      2       3       4       5       ...      33    >>
 
موضوعات
آرشیو وبلاگ
آمار وبلاگ
تعداد بازدیدکنندگان: 226284